Op weg naar Costa Rica !

Pere-Aurell-4-Refugios
Race 4 non-stop schuilplaatsen
4 maart, 2020
Confinados en la naturaleza
Opgesloten in de natuur – Pura vida
7 juli, 2020
De camino a Costa Rica

Na de succesvolle wedstrijd in Argentinië hadden we nog tijd om in Zuid Amerika te blijven en we
maakten dan ook plannen om naar Bolivia en Peru te reizen.
De eerste dagen in Bolivia waren vreemd. We waren ons ervan bewust dat er veel mooie natuurgebieden overal om ons heen waren, maar op een of andere manier wisten we maar niet waar we onze ontdekkingstocht moesten beginnen. In Santa Cruz konden we van de cultuur proeven dank zij een voormalige collega van Pere. We ontmoetten zijn ouders die ons lieten genieten van hun gastronomie en waar we getuige mochten
zijn van hun manier van leven.
Ik ben dus absoluut geen stadsmens en het kon me dan ook niet snel genoeg gaan om de stad uit te komen en de bergen in te gaan. Maar ja, het kostte ons toch nog een paar dagen om uit te zoeken hoe we uit het stedelijke gebied weg konden raken. Van Santa Cruz reisden we naar Samaipata, van Samaipata naar Cochabamba en van daar naar La Paz. Samaipata was groen en heuvelachtig. We zagen reusachtige vlinders en renden over de onverharde paden en weggetjes in de omgeving van de stad. We verbleven in een opvangcentrum voor dieren en dat was fantastisch. Onna kon in direct contact komen met allerlei verschillende soorten dieren die je normaal niet in hun natuurlijke habitat kunt ontmoeten. Het was een soort wildlife-boerderij. De dieren konden gaan en staan waar ze wilden en de apen waren opvallend goed gewend aan mensen. Er was er zelfs een zo nieuwsgierig ons appartement binnen te komen.
Cochabamba voelde heel massaal. We kwamen heel vroeg in de morgen aan na een nachtelijke busreis en mochten in de bus blijven tot zes uur omdat de straten in het donker gevaarlijk zijn.
Onze volgende bus vertrok pas ’s avonds zodat we de hele dag in de stad konden doorbrengen. We wandelden langs verschillende markten tot we bij de Cristo kwamen, een niet al te hoge berg met een enorm standbeeld van Christus op de top. Je kan dit monument bezoeken met een lift, maar je kunt ook een lange trap oplopen. Pere had het lumineuze idee om een dynamische training te combineren met wat krachttraining. We renden in intervallen maar ik vond het moeilijk mijn benen te gebruiken zoals ik zou willen. Ze voelden zwaar door het reizen en het gebrek aan slaap. Ik had moeite mijn hartslag voldoende op te voeren en de oefeningen die ik deed op de trap hadden beslist een grote impact. Ik had een paar dagen nodig om te herstellen van de stijve spieren die ik ervan overhield.
We slenterden terug naar het centrum langs een andere route dan die de bus had gevolgd en tot aan het busstation was dat zo’n 10-12 kilometer die we samen met Onna aflegden. (Onze bagage hadden we trouwens in een kluis opgeborgen). Eindelijk was het toen tijd om verder te gaan en na een tweede nachtelijke busreis bereikten we La Paz, een enorme stad in de wolken, gebouwd op een hoogte van gemiddeld 3700 meter. We hadden contact met leden van de trailrunner gemeenschap hier, die op Instagram gezien hadden dat we op weg waren naar hun stad. Cristina Copa heette ons vroeg in de morgen welkom en nodigde ons uit in het appartement van haar zus om te genieten van lekker vers voedsel en rust. Het meergranenbrood met gesmolten jonge kaas erin zal ik niet licht vergeten. ’s Middags nam ze ons mee voor een rondrit door de stad waarbij we ook de stad van bovenaf konden zien vanuit een telecabine. Daarna gingen we naar de sportschool en renden op een loopband op een hoogte van 3700 meter en zonder onderbreking deden we een krachtige work out.
Onna mocht erbij zijn en deed sommige oefeningen na die wij aan het doen waren 😉
De volgende dag brachten we een bezoek aan de Valle de las Ánimas, een dal met vreemde rotspartijen. De scherpe pieken heten Ánimas. We gingen er om beurten doorheen en hadden allebei mooie tochten. Die van mij eindigde een beetje angstig omdat we tevoren geen vast punt hadden afgesproken om elkaar terug te vinden en ik kon Onna en Pere niet meer vinden toen ik terugkwam.

We kwamen er achter dat er in El Alto de volgende dag een 10K was. El Alto is nog massaler dan La Paz en ligt daarboven op een hoogte van 4100 meter. De inschrijving voor deze wedstrijd was vrij en we besloten bij wijze van training mee te doen. Onna kon bij Ivan’s zus, een Chaski runner, blijven die een dochtertje van drie had. Net toen we haar achter wilden laten voelde ze zich misselijk. We twijfelden even maar ze voelde zich alweer beter nadat ze had overgegeven. We gingen ervan uit dat ze zich daar toch wel op haar gemak zou voelen.
De wedstrijd was een interessante ervaring. Ik vond het ongelooflijk zwaar om op zo’n hoogte te rennen. Mijn onderbuik deed behoorlijk pijn tijdens het lopen en ik kon de kracht niet vinden mezelf te pushen. Pere genoot meer van deze ervaring, maar had met hetzelfde probleem te kampen.
Ook hij kon niet op volle sterkte rennen.
Na het finishen haalden we Onna op en gingen samen naar de markt waar we een smakelijke breadroll aten met palta, tomaat, kaas en ui met daarbij versgeperst vruchtensap.
’s Zondags stonden we vroeg op om de Chaski renners te ontmoeten. We hadden het plan om in de buurt van Chacaltaya op hoogte te gaan lopen. Onna voelde zich wel al beter maar we besloten dat het niet verstandig zou zijn haar mee te nemen boven de 4100 meter, dus bleef ze thuis bij de moeder van een van de Chaski runners. Onze run begon op bijna 4700 meter en we gingen regelrecht naar de top van de Chacaltaya (5435m)! Aanvankelijk reageerden mijn benen helemaal niet goed en ik bleef een beetje achter. Ivan hield me in de gaten en regelde een paar foto-stops.
Deze pauzes hielpen me te herstellen en te wennen aan op grote hoogte. Gedurende de volgende twee uren bleven we rennen boven de 5000 meter in een ongelooflijk schilderachtig landschap onder een helderblauwe hemel. We genoten allebei intens! Na 21 kilometer was er een ontmoetingsplaats. Enkele van de Chaski runners waren vanaf dit punt gestart en voor ons was het een rustplaats waar we konden bijtanken. We aten brood met palta en er was ook kip. Na
aangenaam verpozen vervolgden we de tocht nog 8 kilometer naar de plek waar we zouden finishen.
Op de terugweg begonnen we ernaar uit te kijken Onna weer bij ons te hebben. Ze was nog steeds niet helemaal in orde, maar er was heel goed voor haar gezorgd en ze was tevreden.

Die maandag reisden we naar Coroico. We overwogen dat het goed was een paar dagen op minder hoogte te blijven te midden van de natuur. We hielden ’s avonds een speed up run en voorzagen in een dubbele trainingssessie voor de volgende dag. Rafa, onze trainer, had ons opgedragen een intervaltraining te lopen in heuvelachtig terrein en we hadden ook behoefte aan wat krachttraining.
We vonden een perfecte plek in een overdekte openluchtgym waar je een adembenemend uitzicht had op witte bergtoppen. Onna ging mee naar de oefening zodat we bij elkaar konden blijven en wat gezinstijd hadden samen.
Tot ’s avonds hadden we geen vaste plannen. We wilden van Yolosa (1200 m) helemaal via de Death Road naar de pas op 4700 meter fietsen, maar dat was niet gemakkelijk te organiseren omdat we Onna de hele dag bij ons wilden hebben. Uiteindelijk, vlak voor bedtijd was het plan duidelijk:
we hadden fietsen, een camper, een chauffeur en een gids! De fietsen waren van een zwaar downhill type, maar daar trokken we ons niets van aan.
Onze Death Road ervaring was een echt Rolling Mountains avontuur. Het was heel gaaf dat Onna de hele dag in ons kielzog mee werd gereden en zowel de chauffeur als de gids waren geweldige mensen die vol bewondering waren voor onze ongebruikelijke uitdaging en die ons zo veel ze konden tot steun waren. We fietsten urenlang en toen we de pas bereikten begon het al aardig donker te worden. Wat betreft de Death Road, ik kan er helemaal inkomen dat deze weg zijn naam verdient. Vroeger was het de hoofdweg tussen La Paz en Yolosa en per jaar kwamen er gemiddeld 100 mensen om. Het is een smalle, natte, glibberige en mistige kronkelweg lang de rand van een afgrond… Heden ten dage is het voornamelijk een attractie voor toeristen en mountain bikers.
De volgende dag waren we allebei geradbraakt. We lieten een sportmassage doen en hadden bijna de hele dag nodig om uit te rusten. Deze dag begonnen we ons werkelijk zorgen te maken over de verspreiding van het Coronavirus en de gevolgen daarvan. Spanje en andere landen hadden de uitzonderingstoestand afgekondigd en de burgers in hun vrijheid beperkt. Het virus was in Bolivia ook al aangetroffen, maar gelukkig niet dicht bij waar wij waren. We hadden nog de vrijheid, maar je voelde de dreiging van de ziekte die al veel dodelijke slachtoffers had geëist. Verschillende landen hadden de grenzen gesloten en we vreesden dat Peru dat ook zou doen. Daarom besloten we ons bezoek aan dit land over te slaan en zo snel mogelijk onze reis door Zuid Amerika af te sluiten.
We meenden dat er geen betere afronding van onze reis op dit continent dan met een wedstrijd! Op zaterdag liepen we de Snowrunning Chacaltaya, een 33K op extreme hoogte. Een groot deel van het traject kenden we al en het weer begroette ons met lijnrecht contrasterende weersomstandigheden.
In plaats van heldere luchten hadden we mist en de hogere gedeelten waren bedekt met sneeuw. We voelen ons bevoorrecht deze wedstrijd te hebben kunnen lopen. En we wonnen allebei! Pere liep een recordtijd en ik finishte in een bescheiden tijd doordat ik bijna 20 minuten in de mist had
gedwaald.
En nu zijn we daarnet aangekomen in Costa Rica. Wordt vervolgd