Race 4 non-stop schuilplaatsen

Camino de vuelta a Mendoza
Terwijl we na ons grote Aconcagua
17 februari, 2020
De camino a Costa Rica
Op weg naar Costa Rica !
28 maart, 2020
Pere-Aurell-4-Refugios

Na een ongelofelijke ervaring op de Aconcagua was het niet gemakkelijk te beslissen of we zouden blijven of doorreizen. Ons oorspronkelijke plan was om de Aconcagua Ultra Trail te lopen, maar het leek ons ook een goed idee om een streek met een ander landschap te bezoeken en daarom besloten we de 4 Refugios Non
Stop te lopen.
Het is de meest technische race in Argentinië en volgt een klassieke trekkingroute langs vier berghutten. Het is een sky race van 44 km door een uitzonderlijk landschap van bossen, groene weiden, bergmeren en imposante groene rotspieken. De stralend blauwe hemel vormt de volmaakte achtergrond voor de panorama’s. Het kwam heel goed uit dat deze race in hetzelfde weekend van 23 februari plaatsvond.
Een busreis van 23 uur bracht ons van Mendoza naar Lago Puelo waar we uitgenodigd waren bij van Fer en Julieta. Ze ontvingen ons hartelijk en we voelden ons meteen thuis in hun grotendeels zelfgebouwde houten huis. De grote tuin van waaruit je rondom zicht hebt op de bergen deelt het gezin met hun vriendelijke hond Aaron, een paard, een pony en een poes.
We bleven bijna een week en voor mij werd het echt een week om bij te komen. Juli is wat je noemt een ‘power woman’; ze deed alles wat er te regelen viel, terwijl ze tegelijkertijd in de aanloop naar een sportieve topprestatie toe aan het werken was.
Ik voelde me het grootste deel van de week ziek. Mijn rugkneuzing genas goed maar de buikgriep stak de kop weer op en daardoor voelde ik me heel zwak. Ik sliep uren achter elkaar en liet me gelaten verzorgen. Onna en Fran amuseerden zich enorm samen en Pere voelde zich sterk en deed samen met Fer dynamische trainingen in de bergen en aan de oever van de rivier.

De woensdag voor de wedstrijd reisden we naar Bariloche. Ik voelde me veel beter en goed uitgerust en we hadden een paar goede dagen voorafgaand aan de race.
Fede, hoofd van de organisatie, legde elk detail van de race dat we wilden weten geduldig uit en daardoor liep ons verblijf soepel. Een van de problemen die we op de valreep nog moesten oplossen was dat de wedstrijdkleding die uit Spanje was opgestuurd bij de douane werd vastgehouden. We konden de zending op geen enkele manier doorgestuurd krijgen. Als oplossing hebben we de logo’s van onze sponsors op onze eigen kleding aangebracht en dat zag er echt goed uit!
De avond voor de wedstrijd arriveerden Fer, Juli en Fran vanuit Lago Puelo en Onna bracht bij hen de nacht door. Dat was de beste oplossing omdat de start al om 5 u ’s morgens zou zijn. Ze kon daar lekker slapen en met haar vriendinnetje spelen totdat ze naar de finish kwamen om ons binnen te zien komen. Mijn wedstrijd.
Ik voelde me niet goed voorbereid voor deze wedstrijd en een paar dagen tevoren nam ik contact op met een nieuwe sportpsycholoog. We hadden niet veel tijd, maar Koen (Health Care Barcelona) zei dat hij me voor de wedstrijd wilde spreken.
Zaterdagmiddag, nog maar enkele uren voor bedtijd spraken we elkaar via een whatsapp videosessie en namen enkele thema’s door. Het werd een korte nacht en ik kon ook niet goed slapen. Om 3u stonden we op en bereidden ons voor om naar de start te gaan. Mentaal voelde ik me goed voorbereid. Ik had mijn strategie uitgezet en die bleek gemakkelijk uit te voeren!
Toen ik begon te lopen voelden mijn benen nog slap. Mijn fysieke conditie was verre van bevredigend. De wedstrijd ging zoals Koen me voorspeld had dat ze zou verlopen als ik mijn mentale voorinstelling kon handhaven. Ik rende de eerste 17 km met een soort ‘overlevingsstrategie’. De meeste tijd liep ik op de vierde plaats.
Maar toen werd het terrein extreem technisch en plotseling voelde ik me als een kind dat op de rotsen speelde! Ik begon intens te genieten en verhoogde mijn
tempo zonder dat ik er erg in had. Een paar kilometer verder had ik alle vrouwen voor mij ingehaald en voelde de competitie-vonk in me en die bleef totdat ik als
eerste over de finishlijn kwam en daarmee winnaar werd van deze prachtige race: de 4Refugios editie van 2020!
Dit is werkelijk de mooiste en meest technische wedstrijd die ik ooit gelopen heb. De natuur in de omgeving van Bariloche is in een één woord adembenemend. De uitzichten zijn oogverblindend mooi en het gebied lijkt wel ontworpen voor echte sky running liefhebbers. Fede, de directeur, had aandacht geschonken aan elk detail en dat maakte het evenement nog aantrekkelijker.
Alle mensen die de ervaring van Zuid Amerika voor ons zo bijzonder hebben gemaakt ben ik heel dankbaar. En nu op weg naar Bolivia en Peru, waar we onze volgende trainingsfase ingaan en gaan voorbereiden op de Volcano Ultra Marathon!
Hartelijk dank aan de NKVB dat ze deze reis mogelijk hebben gemaakt.

Pere’s race:
Allereerst wil ik zeggen dat de 4 Refugios voor mij behoort tot de top-drie van mooie races die ik in mijn leven gelopen heb. Ik kijk er nu al naar uit terug te komen want deze keer
voelde ik me niet geweldig.
De wedstrijd had een snelle start omdat het pad aan het begin heel smal was en iedereen een goede positie wilde veroveren. Ik merkte meteen dat mijn benen niet hun gebruikelijke kracht hadden en dat het daardoor een zware race zou worden. Eenmaal goed onderweg nam het tempo van de koplopers af, maar ik voelde me nog steeds niet op mijn gemak.
Na twee uur begon het licht te worden. We liepen in een groep van vier op kop. Elke kilometer die ik toen liep begon ik me beter te voelen, dus ik besloot mijn tempo iets op te
voeren en al snel liep ik in de eerste positie.
Nu is het niet eenvoudig om in deze wedstrijd als eerste te lopen, want je kent het terrein niet. Je moet weten dat het parcours erg technisch is en het wordt voornamelijk aangegeven door middel van rode stippen op stenen (als in een grande route). Je raakt gemakkelijk het spoor kwijt en het vertraagt enorm wanneer je steeds op moet letten om niet van de route af te raken. Daarom besloot ik om iets langzamer te lopen totdat Gabi
Rueda, die als tweede liep me inhaalde. Hij kent de route op zijn duimpje. Hij naderde alleen en in een sterk tempo!! De andere twee renners waren achter gebleven zodat de rest van de wedstrijd een duel werd tussen Gabi en mij.
De nu volgende kilometers kon ik prettig in zijn voetstappen lopen zonder me zorgen te hoeven maken dat ik verkeerd zou lopen. Maar in de laatste fase schakelt hij over in een hogere versnelling. Mijn benen begonnen al moe te voelen en ik kon daardoor zelf niet doorschakelen naar een hoger tempo. Uiteindelijk moest ik mezelf tevreden stellen met een tweede plaats.